Weddenschappen, experimenten en open vragen

Een strategische weddenschap is een overtuiging waar we al naar handelen, omdat wachten meer zou kosten dan ongelijk hebben. Een open vraag is iets wat we nog niet kunnen beantwoorden en wel willen prioriteren. Een experiment is een toetsbare proef met een hypothese, een succesdrempel en een stopregel.

Dezelfde zin als de verkeerde van die drie geschreven kan óf niet verloren worden, óf niet geprioriteerd worden, óf niet gedraaid worden. Ze uit elkaar houden is wat het portfolio in staat stelt überhaupt iets te zeggen.

Zekerheid is een heel getal van 0 tot 100 dat een mens typte. Niets meet het, niets past het aan, en het wordt precies zo teruggelezen als het is vastgelegd.

Wat ons van gedachten zou doen veranderen, is het veld dat het werk doet. Maanden later kan iedereen nagaan of dat gebeurd is. Een weddenschap zonder dat veld kan niet verloren worden, en dus kan die ons ook niets leren. Een weddenschap zonder revisie in 90 dagen wordt gemeld als niet herbekeken binnen een planningscyclus, en de pagina zegt er gewoon bij dat de datum daarachter is wanneer het record voor het laatst werd opgeslagen, niet wanneer iemand de overtuiging opnieuw bekeek.

De drempel en de stopregel zijn verplicht, en allebei moeten ze voor de run bestaan. Achteraf kan elke uitkomst als steun gelezen worden. Een experimentrecord zonder stopregel wordt geboekt als verkenning in plaats van experiment, zodat de portfoliobalans niet meer gecontroleerd toetsen suggereert dan er gebeurt.

Klaar betekent opgeschreven. Een experiment is niet klaar als iemand het op gereed zet; het is klaar als het veld met resultaat en leerpunt zegt wat er gebeurde en de overtuiging die het voedt opnieuw is bekeken. Een afgerond experiment zonder tekst wordt als eigen bevinding gemeld.

Het register ordent vragen op hoeveel strategische weddenschappen een antwoord zou voeden, dan op hoeveel doelen, dan op titel. Niet op leeftijd, en niet op hoe hard de vraag gesteld werd. Koppelingen zijn het enige wat een vraag aan een weddenschap verbindt; niets leidt dat af uit de formulering.

Hoe we het zouden uitzoeken is optioneel en het is het verschil tussen een vraag en een klacht. Een vraag zonder route naar een antwoord blijft in het register en wordt nooit werk, want niemand die het leest weet wat hij moet draaien.

Elk cijfer noemt zijn eigen noemer: wat er geteld is, waaruit, over welk venster, uit welke bron, en de record-id’s erachter. Twee cijfers delen nooit een label, en een aandeel van een lege noemer is een aparte toestand in plaats van nul procent.

Er is geen standaardknelpunt. De pagina noemt een overgang met het fasebewijs erbij, of zegt welk bewijs ontbrak. Een fase wordt pas genoemd als die minstens tien voortgangspunten van de eerstvolgende slechtste af ligt, en een gelijkstand wordt als gelijkstand gemeld.

Vijf scoredimensies blijven apart: impact, zekerheid, gemak, leerwaarde en strategische relevantie. Een dimensie waarvoor niets is vastgelegd blijft ongescoord en noemt de reden, en een samengesteld cijfer verschijnt alleen naast alle vijf de delen met minstens twee ervan gescoord. Elke rij opent het record dat hij noemt, want de reparatie zit altijd in een record.